Het bestuur van onze gerenommeerde ondernemersvereniging RONDO verwachtte op 19 mei ongetwijfeld prachtig weer. Zeker op het moment dat, vroeg in het voorjaar, de datum van de Outdoor Activiteit werd vastgesteld.

Toen de datum echter daar was  regende het pijpenstelen.  Tenminste volgens een van de deelnemers aan de bijeenkomst, vroege vogel Piet Kreuk. Maar dat was ’s-morgens om 5.30 uur. Velen hebben dat gemist, maar wat de meesten wel hebben ervaren is dat het de hele ochtend gewoon chagrijnig snertweer was. Het regende niet, maar een gezellig zonnetje kon er absoluut niet af. Totdat het 12 uur was en daarmee tijd om je op te maken om te vertrekken naar het parkeerterrein van De Fakkel, waar de (slechts) 30 RONDO-leden die zich voor deze sportieve bijeenkomst hadden ingeschreven zich tijdig moesten verzamelen. En iedereen was er. Op tijd, ook dat nog.  En toen brak ineens ook de zon door! Wat kan een geslaagd evenement nu nog in de weg staan?

De bus arriveert en de deelnemers stappen in voor een korte en comfortabele  rit naar het evenementen- annex feestcomplex van AA Events in de Spaanse Polder. Een plek waar je nou niet direct een sportief buitengebeuren verwacht. Eenmaal binnen in het gebouw twijfelen enkelen toch echt aan de mogelijkheden en wordt er gauw even gekeken door de achterramen om te zien of er aan die kant van het pand  mischien toch nog mogelijkheden waren. Nou, niks. Betonplaten en romneyloodsen. Weinig kans op een crossparcours.

Al lijkt er weinig mogelijk in de directe omgeving van het bedrijfsgebouw, er worden toch aan alle deelnemers schone en passende overalls uitgedeeld. Een aantal enthousiastelingen, die zich ook op de water-activiteiten zullen gaan storten, verkleden zich eerst nog even. Opvallend veel hadden trouwens gepaste kleding meegekregen van het thuisfront. Verkleden kon probleemloos in de zaal. We waren gewoon met mannen onder elkaar. De dames, die anders de RONDO-bijeenkomsten zo geweldig opleuken, waren demonstratief compleet afwezig. Als het bestuur wat ruimer vertegenwoordigd was geweest zou vastgesteld zijn, dat als de mannen in de toekomst weer eens lekker onder elkaar zouden willen zijn, er gewoon een actieve outdoor-activiteit op het programma gezet zou moeten worden. Maar ja, nu was alleen Jan Peekstok als bestuurslid aanwezig. Ook de anders altijd aanwezige presentielijst ontbrak trouwens!

Water en zand
Gekleed in uniforme overalls als een ploeg ontsnapte gevangenen, gelukkig wel zonder bewaking en zonder de in het Amerikaanse gevangeniswezen gebruikelijke enkelbanden, togen de deelnemers, inmiddels in 4 groepen ingedeeld, naar buiten. Op een parkeerplaats kregen de groepen de eerste taak: plastic ballen verzamelen voor je ploeg, daarvan afgehouden door waterpistolen van deelnemers van de andere ploegen. De heftige strijd leverde geen duidelijke winnaars op, maar de kop was eraf. Het echte werk kan beginnen. De deelnemers worden nu verdeeld: de zandploeg en de waterploeg.

En dan off-road
Het parcours voor de zandploeg ligt buiten het industrieterrein. Gelukkig wel beloopbaar en veilig bereikbaar dank zij wat trappen en tunneltjes onder de hoofdweg met druk verkeer door. Het parcours is best leuk. Voor de redelijk steile helling werd direct al gewaarschuwd. En voor het water dat daarna ontweken moest worden als je van die helling afkwam. Sympathiek, want iedere deelnemer had inmiddels al getekend dat ze accepteerden volledig voor eigen risico de strijd aan te gaan! Piet Hak, die als eerste de quad over het parcours stuurde, had er, dank zij zijn ruime ervaringen, allemaal geen moeite mee. Maar al gauw bleek dat het parcours niet zo simpel was. Een van de quads was te water geraakt. De bestuurder was uit de koers geraakt. In plaats van linksaf de steile helling af werd een (niet bestaande) route naar rechts gekozen: en hoppeta, de sloot in. Natte benen voor de bestuurder en een verzopen quad als gevolg. En dat zoiets nou juist een super-padvinder moet overkomen! Maar Frank Baart liet zich niet uit het veld slaan en deed verder met enthousiasme (en soppende schoenen) mee aan het vervolg. Weliswaar met een voertuig minder, maar er was nog een andere quad,  een race-brommer en een mini-jeep. De laatste vooral geschikt voor mensen met korte benen. De brommer heeft onze ploeg  uit de roulatie kunnen krijgen door een lekke achterband.
Een uurtje racen was voor de meesten voldoende. Tup Jansen kan genoteerd worden als degene met de meeste rondjes. En, dat moet gezegd, hij heeft niks gebroken en al zijn voertuigen kon hij heel overdragen aan zijn opvolgers.

Water blijft nat
Terwijl maar een deel van de deelnemers erop was voorbereid om mee te doen aan de water-activiteiten bleek het lot anders te liggen. Na de zand-sessie volgde voor allen de water-sessie. Met plastic roeibootjes over de Schie, touwen vastmaken, deelnemers van andere ploegen tot het maximum en met alle beschikbare middelen hinderen. En allemaal meedoen. En weer was Frank een van de eersten, Hij bedacht voor zijn team een eigen tactiek van tewaterlating. Op de steile schuine helling instappen in de boot en je dan door je ploeggenoten laten afduwen het water in. Nou dat lukte. De boeg ging alleen volledig kopje onder en de inmiddels bijna gedroogde benen van Frank waren nu natter dan ooit. Nu tot aan het kruis!
Heftig was de strijd wie van de drie teams als eerste de opgelegde taken had vervuld. Geen middel werd geschuwd om andere ploegen te hinderen. Boten werden van de kant geduwd. Peddels verstopt. Gespannen touwen losgeknoopt. André v.d. Linden, vandaag aanwezig zonder ridderorde, hield het ook niet droog. Ook hij was tot ruim boven  de knieën volledig doorweekt. En het vergde van hem maximale behendigheid om de schade tot zover beperkt te houden!
Uw verslaggever heeft zich aan de strijd op en in het water weten te onttrekken. Hij moest immers foto’s nemen en dat was maar goed ook, want vanaf een gladde helling in wankele bootjes springen (en omgekeerd!) is niet iedereen gegeven. En het vraagt om schone kleding, en daar was niet op gerekend.

Een gewapend conflict
Bij het opbergen van de boten ontstond nog even een gewapend conflict met inzet van een lucht-kanon. Ondanks het fanatisme zijn er geen gewonden gevallen. Dat was anders bij de tweede ploeg die op het zand-parcours aan de gang ging. Gelukkig voor hen was de verzopen quad inmiddels weer, met veel moeite, operationeel gemaakt.  Daar is kans gezien om met de quad volledig over de kop te slaan. Hiervan zijn helaas geen beelden, maar de opgelopen verwonding is door uw fotograaf tijdens de barbecue netjes vastgelegd voor het nageslacht. Het humeur van Dick Plaisier heeft onder de buiteling overigens niet geleden!

Kangoeroes
Na een paar uur actief bezig te zijn geweest was het hoog tijd voor de barbecue. Een Australische barbecue stond ditmaal op het programma. Dat blijkt een gewone barbecue te zijn, maar dan met heus kangoeroevlees. Smaakte overigens prima, net als trouwens de worstjes en de varkenslapjes. Ook het brood en de salades waren niet te versmaden.
Om acht uur was het tijd voor de terugrit. Een geslaagd evenement zit er weer op. De deelnemende RONDO-leden  hebben een prima dag gehad. Ze hebben elkaar weer wat beter leren kennen en gezamenlijke ervaringen opgebouwd. Ofwel: een bijeenkomst die de onderlinge band weer verstevigt. Overigens bestaat de indruk dat ook de evenementen-organisatie van AA Events weer een ervaring rijker is. Het leek er op, dat zij toch ook wel moesten zoeken hoe de diverse activiteiten moesten worden gebracht. De volgende keer gaat het hen vast weer wat makkelijker af. Maar aan enthousiasme heeft het hen niet ontbroken.

Uw gastschrijver is, zoals u ziet, afgeweken van het inmiddels bij de nieuwe RONDOM-redactie ontstane patroon om de verslagen van bijeenkomsten uiterst kort en zakelijk te houden. De tekst is weer, zoals u nog uit het inmiddels grijze verleden van uw oud-redacteur gewend was, nogal uitgebreid en verluchtigd met veel foto’s. Logisch, een oude knar leer je geen nieuwe kunstjes meer. Het was me overigens een eer om eens een keertje als gastschrijver te mogen optreden. Het volgende verslag doet Ron den Boef, die door zakelijke verplichtingen ditmaal zijn schrijftaak niet kon uitvoeren, vast wel weer zelf.

Gerrit Paardekoper (RONDO-erelid)